Το εκπαιδευτικό parcours της ταπεινότητας… γέννησε φιλίες με ανθρώπους της τρίτης ηλικίας στην Α΄ Λυκείου
Όλοι ανεξαιρέτως αναφερόμαστε στις αξίες — σε εκείνες τις σταθερές αρχές με τις οποίες οφείλουν να διαπαιδαγωγούνται οι νέοι άνθρωποι, ώστε να καλλιεργούνται πνευματικά και να εξευγενίζονται ως προσωπικότητες. Τι αξία έχει, άλλωστε, ένας άνθρωπος εφοδιασμένος με γνώσεις, αλλά χωρίς αγωγή, χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς εκείνες τις δεξιότητες που τον καθιστούν πραγματικά άνθρωπο;
Το σχολείο μας, πιστό στις αξίες του ιδρυτή του, Jean-Baptiste de La Salle, αλλά και με σταθερή διάθεση να εναρμονίζεται με τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες και εξελίξεις, αναζητά και αξιοποιεί εκπαιδευτικά εργαλεία που καλλιεργούν στους μαθητές ανθρωπιστικές αξίες και ουσιαστική κοινωνική συνείδηση.
Ένα τέτοιο εργαλείο αποτελεί το εκπαιδευτικό parcours — μια βιωματική διαδρομή που οδηγεί τους μαθητές από τη θεωρητική γνώση μιας αξίας στη συνειδητή εμπειρία και εφαρμογή της στην καθημερινή ζωή. Η Α΄ Λυκείου εστίασε φέτος στην αξία της ταπεινότητας. Με στόχο, όμως, η ταπεινότητα να μετατραπεί από αφηρημένη έννοια σε στάση ζωής, οι μαθητές είχαν τη χαρά να υποδεχθούν στην τάξη τους την κυρία Αναστασία Στεφανάκη, υπεύθυνη του προγράμματος «Φιλία για όλες τις ηλικίες». Μέσα από την παρουσίασή της γνώρισαν έναν κόσμο σιωπηλής ανάγκης: ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, συνανθρώπους μας που βιώνουν τη μοναξιά και αναζητούν κάτι φαινομενικά απλό αλλά βαθιά πολύτιμο — την ανθρώπινη παρουσία και επικοινωνία.
Η συνάντηση αυτή δεν έμεινε στη θεωρία. Έγινε αφορμή για δέσμευση και ουσιαστική προσφορά. Οι μαθητές ξεκίνησαν μια ζωντανή συνεργασία με το πρόγραμμα, μέσα από αλληλογραφία, επικοινωνία και κοινές δράσεις με τους ωφελούμενους, επιδιώκοντας να δημιουργήσουν αληθινούς δεσμούς και να προσφέρουν συντροφιά εκεί όπου συχνά κυριαρχεί η σιωπή.
Μέσα από αυτή τη διαδρομή, έμαθαν να στέκονται δίπλα στον άλλον με σεβασμό, να ακούν χωρίς προκατάληψη και να αναγνωρίζουν την αξία κάθε ανθρώπου. Η αυθόρμητη έπαρση της νεότητας υποχώρησε, δίνοντας χώρο στην κατανόηση, στη φροντίδα και στη γνήσια ανθρώπινη επαφή. Έτσι, γεννήθηκε μια πρωτότυπη αλλά βαθιά ουσιαστική φιλία με ηλικιωμένους ανθρώπους που αποζητούν ευκαιρίες να δηλώσουν πως παραμένουν παρόντες στη ζωή, παρά το βάρος των χρόνων, των αναμνήσεων και των δυσκολιών που έχουν βιώσει.
Οι μαθητές μας προσκάλεσαν ωφελούμενους του προγράμματος στο αθλητικό φεστιβάλ του σχολείου. Τους υποδέχθηκαν με ιδιαίτερη χαρά, κάθισαν μαζί τους στις τάξεις τους, αντάλλαξαν σκέψεις και, κυρίως, άκουσαν με προσοχή τις συμβουλές και τις εμπειρίες που μόνο η πολύχρονη ζωή μπορεί να χαρίσει. Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν αντάλλαξαν, χέρι με χέρι, γράμματα που είχαν γράψει ο ένας για τον άλλον και όταν οι ηλικιωμένοι συνάντησαν τα παιδιά των οποίων τις πασχαλινές κάρτες είχαν λάβει.
Ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων μας κατέχει πλέον ο κύριος Περικλής, 93 ετών, από την Εύβοια. Σε απάντηση της ευχετήριας κάρτας που έλαβε από μαθήτριά μας, έγραψε δύο σελίδες αφηγούμενος τη ζωή του και αφιέρωσε στην ίδια ένα υπέροχο ποίημά του — ένα κείμενο που επεξεργαστήκαμε με βαθιά συγκίνηση στο μάθημα της Λογοτεχνίας.
Κατά την τηλεφωνική επικοινωνία που ακολούθησε, μοιράστηκε μαζί μας ιστορίες μιας ζωής γεμάτης ταξίδια, αφού υπήρξε ναυτικός, αλλά και μιας ζωής σημαδεμένης από δυσκολίες και δοκιμασίες. Τα παιδιά τον ρωτούσαν ασταμάτητα· κι εκείνος απαντούσε με συγκινητική προθυμία, επαναλαμβάνοντας συνεχώς: «Μου δίνετε χρόνια ζωής».
Ο κύριος Περικλής είναι πλέον ο «παππούς» της τάξης μας, ο ποιητής της καρδιάς μας. Και ίσως, μέσα από όλα όσα μας αφηγήθηκε — αλλά και όσα ακόμη έχουμε να μοιραστούμε μαζί του — να γεννηθεί την επόμενη σχολική χρονιά κάτι ακόμη πιο όμορφο: η καταγραφή της ιστορίας της ζωής του!
